ห้องสมุดและความคิดถึง

วันนั้น ห้องสมุด นี้เป็นพื้นที่สำหรับบอกเล่าเรื่องราวของห้องสมุดอันเป็นที่รักด้วยเป็นการงานของชีวิต ณ ห้วงเวลานี้ของข้าพเจ้า อยู่ที่ สาทร ซอย 10 ชื่อ ห้องสมุดประชาชนแสงอรุณ เราคัดสรรหนังสือวรรณกรรมทั้งไทยและแปล หนังสือแนวศาสนาจิตวิญญาณ และหนังสือหายาก หนังสือต้องห้าม สำหรับประชาชนผู้รักและพร้อมจะรักการอ่านทุกท่าน เป็นเรื่องราวอุ่นๆ บันทึกวันเวลาและความรักระหว่างบรรทัด ไว้เป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนกับเพื่อนนักอ่านที่แวะเวียนมาทั้งในพื้นที่จริงและอินเตอร์เน็ต ความคิดถึง จากโต๊ะทำงานประจำของฉัน เบื้องหน้าเป็นพิมพ์ดีไฟฟ้า ผ่านกระจกใสออกไปเป็นแฉกใบไผ่พริ้วในสายลม เริงเล่นแดดบ่ายอยู่เป็นนิจ ใช่อารมณ์ของบรรณารักษ์ และหนังสือทุกเล่มไหมนะ ที่ร่าเริงและรอคอย เรามีความสุขกับปัจจุบัน ฟังเพลง Vincent ตอนเช้า ก่อนกลายเป็นเพลงบรรเลงในยามสาย และรอคอยใครสักคนมาอ่านเรื่องราวในหนังสือ ฉันเองรอเพื่อนผู้หนึ่ง ซึ่งเคยนำพาฉันมาที่นี่ สายวันนั้น เรานั่งคุยกันที่โต๊ะกลมมุมที่ดีที่สุดในชั้นบน วันนี้ฉันรอคอยคนคนนั้น และชอบนั่งตรงนั้น รอคอยเธอมาชวนฉันไปที่ไหนสักแห่ง เดินทางด้วยกันอีกครั้ง ดังเพลงที่เธอชอบและแปลความหมายให้ฉันฟัง Come away with me วันนี้ เพลงบางเพลงยังบรรเลงอยู่เสมอ แต่บางครั้งก็หลงลืม เหมือนนกน้อยๆ ในหัวใจที่เราไม่แน่ใจว่ามันยังร้องเพลงอยู่หรือเปล่า มด ห้องสมุดสานแสงอรุณ และสำนักพิมพ์สวนเงินมีมา เป็นอดีตสำหรับเพื่อนคนนี้ไปเสียแล้ว วันนี้ฉันพบว่าตัวเองได้นั่งมองสายฝนยามบ่ายขณะขับเคี่ยวกับต้นฉบับเร่งด่วน อยู่โครงการสรรพสาส์น สำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันยังอยู่ในความฝันหรือเปล่า กระทั่งไม่แน่ใจว่านี่คือความฝันหรือความจริง แต่อย่างไรในความทรงจำ ความฝันก็ยังสวยงามและร่าเริงเสมอ