เมื่อวานมันวันอะไรนะ อ๋อ วันพุธน่ะเอง
คงเพราะเราชอบสมมาตรกระมัง วันพุธเป็นแกนกลางระหว่างจันทร์กับศุกร์
เป็นวันที่ยังพอเหลือเวลาในการทำงานก่อนถึงวันหยุด และอีกสองวันก็ถึงวันศุกร์แล้ว
เมื่อวานไปทุ่งครุมา ครั้งแรก นั่งรถนานเหมือนกัน กินก๋วนเตี๋ยวอร่อยตรงข้ามจัสโก้
ดูภาพประกอบหนังสือเล่มใหม่ หัดเย็บเล่มสมุดบันทึก ได้ชมห้องทำงานเล็กๆ ที่เีปี่ยมแรงบันดาลใจ เล่นกับแมวก่อนกลับ แล้วสาย 6 ก็พามาถึงปากคลองตลาดจนได้ แต่ต้องเดินมาวัดราชบพิธจนเหนื่อย
….เพื่อนเก่า…
แวะมาเยี่ยมเพื่อน เรียนมาด้วยกันแต่พอทำงานก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
กินข้าวผัด ต้มยำ ไก่ทอด ส้มตำ อ้ำอร่อย แล้วดูผีชีวะ โอยมึน ไม่ดูหนังแบบนี้เสียนาน
เพื่อนบอกว่าดีใจที่พี่สาวอีกคนไปอยู่กะเรา เพราะจะได้มีเพื่อน คนอื่นมีแฟนกันหมดแล้ว
อยู่กะเราน่าจะไม่เหงา
… รูมเมท…
การมีเพื่อนร่วมห้องเป็นเรื่องไม่ธรรมดานะคะคุณ
มันวุ่นไม่น้อยทีเดียว
ปกติเราจะเป็นเจ้าแม่ล้านโปรเจค แต่ละอย่างก็อยู่แต่ละมุม ข้าวของกระจายเต็มบ้าน
แต่ไยเมื่อมีเพื่อนร่วมดินแดนแสนสุขแล้วจึงให้รู้สึกอึดอัดใจนักนะ
แม้ว่าเขาจะทำข้าวของกระจายน้อยกว่าเราก็เถอะ
เฮ้อ แต่พอเพื่อนพูดว่าดีใจที่พี่เค้ามาอยู่กะเรา ให้รู้สึกมีความหวังในการปรับตัว
การไม่พูดอะไรเลยนี่ไม่ดีเลยนะ ปค้การเ่อ่ยปากมันยากนี่นา
… ข้าวผัด …
เมื่อวานเช้าหุงข้าวไว้ กินกะไข่เจียวก่อนออกไปทำงาน
กลับมามืดแล้ว เมทอุ่นข้าวไว้ให้
โอ้ การมีใครสักคนคืออย่างนี้สินะ
ห้องของเรามีแสงสว่างรออยู่ ไม่หนาวเย็นจนเกินไป
ข้าวที่เย็นชืดก็ถูกอุ่นให้ร้อนน่ากิน
เช้านี้จึงใส่้น้ำมันใสกระทะ ทุบกระเทียม พอกระเทียมเหลืองหอมก็ตอกไข่ลงไป
ตามด้วยข้าวที่ใส่ซีอี๊วขาวไว้แล้ว ผัด ผัด ผัด ได้เป็นข้าวผัดชามใหญ่
… เข้าใจ…
ข้าวผัดชามใหญ่ เป็นสัญลักษณ์ของการอยู่กับเมทอย่างเข้าใจ รักใคร่ ห่วงใย ให้และรับ
ถือมากินที่ออฟฟิศด้วยอร่อยจัง
เป็นวันพุธที่ดีอีกแล้วนะเนี่ย
