ในวันที่ต้องจัดกระเป๋าโดยไม่รู้ว่าต้องไปกี่วันนั้น ฉันพบว่าตัวเองช่างบ้าบอแบบเด็กๆ ฉันเลือกสิ่งที่ตัวเองรู้สึกรักมันขึ้นมาอย่างประหลาด มันซ่อนอยู่ในลิ้นชักใต้ตู้เสื้อผ้า เป็นถุงเท้าเก่าๆ ใส่จนนุ่มนิ่มจำนวน 3 คู่ ขาวฟ้า สีแดงเหลือง และสีแสดเขียว ที่มาก็ต่างวาระกัน ไม่ได้ใส่มานานแล้ว ครานี้คงได้ผ่านคืนวันอันแสนประหลาดไปด้วยกัน
นอกจากถุงเท้าแล้ว สมบัติบ้าอันอบอุ่นใจอีกอย่างคือ- – - ปลอกหมอนที่น้องสาวให้มา มันเป็นสีน้ำเงินลายดอกไม้เล็กๆ สีขาว สลับกับลายพื้นสีขาว ดอกไม้เล็กๆ สีน้ำเงิน – - – - ผ้าเช็ดหน้าพิมพ์ลายญี่ปุ่นที่ซื้อเป็นคู่ให้กับแฟนหนุ่มผู้เก็บมันไว้อย่างดี (หมายความว่าไม่เคยใช้)- – - – แก้วน้ำสีเขียวสดใสมีน้องหมีพูห์ยิ้มแย้มที่น้องสาวคนเล็กให้มา – - – -กล่องเครื่องเขียนประจำกายที่อัดแน่นไปด้วยปากกามิฟฟี่ – - – ถ้วยเซรามิกเนื้อบางใบเล็กข้างนอกสีขาวสะอาดตา ข้างในสีฟ้าใสนวลตา จากงาน Big+bih ที่ซื้อมาเป็นคู่ – - – แก้วสีแดงลายจุดสีขาวจากลำปาง
อย่างนี้อาจเกินเลยคำว่าอบอุ่นใจแล้วกระมัง เรียกว่านักขนสมบัติบ้าเสียมากกว่า ก็เค้ากลัวเหงานี่นา ต้องระดมของที่รักมาเป็นกำลังใจ ดีนะไม่ขนเจ้าโตโตโร่มาเป็นกำลังใจ อ้อออ ยังขาดผ้าห่มหมีพูห์อันแสนอบอุ่น
เอาเป็นว่าไว้อบพยหนีน้ำท่วมมาประจำการทำงานที่เกาะแห่งนี้อีกสักครั้งก็แล้วกัน
…. หวังว่าในวันเวลาที่ยากลำบากนี้ ทุกคนจะีมีความสุขกับมันได้…
ฉันเขียนบางถ้อยคำจากเพลงที่ชอบไว้หน้าแรกของสมุดบันทึกที่ต้องใช้เพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะว่า …. เก็บความอ่อนหวานไว้อย่าให้เศร้า เก็บความรักเราไว้ในดวงใจ…
^_____^
ู
